p_nv_blog_item_page
nv_menu_banner
home
blog
forum
wat_zou_jij_doen
video
boeken
about
nv_blog_item



Sinds een week heb ik twee middelbaar scholieren in huis. Na de oudste dochter vorig jaar is nu ook de middelste zoon een brugpieper. Dezelfde school en dezelfde leeftijd maar daar houdt dan ook elke vergelijking op. Ongelofelijk wat een verschil tussen de seksen hier onder mijn dak wordt tentoongespreid!
Daar waar dochterlief mij, na haar eerste schooldag, tot in de kleinste details vertelt wat ze gedaan heeft, waar en bij wie ze in welke pauze stond, welke docenten er welke vreemde afwijkingen hebben en vooral wat voor huiswerk ze voor welke dag heeft opgekregen, volstaat mijn zoon bij thuiskomst met de mededeling : 'Ik ga skateboarden, doei.'
Wanneer ik hem dan vragend naroep hoe het was op school, haalt hij zijn schouders op. ' Wel OK, hoezo?'.
' En heb je nog huiswerk?' probeer ik het gesprek op gang te houden.
' Ja. Ik moet een papiertje uitknippen en in mijn schrift plakken en het dan uit mijn hoofd leren. Maar ik ben het papiertje kwijt. Nou, dag.' En weg is hij. Huiswerk maken heeft overduidelijk niet zijn eerste prioriteit.
Na deze constatering moet ik denken aan het boek De sekseparadox van Susan pinker.
Voor dat boek onderzocht Pinker waarom de verschillen tussen jongens en meisjes op school bijna altijd tegenovergesteld zijn aan die op de werkvloer.
Op school presteren meisjes significant beter terwijl in het arbeidsproces mannen domineren.
Hoe komt dat? Pinker concludeerde dat mannen en vrouwen op latere leeftijd zelden dezelfde doelen en interesses hebben. En vooral dat vrouwen succes anders definiëren dan mannen, namelijk: gelukkig zijn, langer leven en verschillende doelen bereiken in het leven.
Zij weten hun succes, als ze de vrijheid krijgen hun leven te leiden zoals zij dat willen, vaak te bereiken en zijn over het algemeen gelukkiger dan mannen. Die definiëren succes vooral als veel geld verdienen.
Komen vrouwen qua werk in een toppositie waarin ze aan de mannelijke norm moeten voldoen, dan neemt hun geluksgevoel in rap tempo af.
Op school en tijdens de vervolgstudie schieten meisjes de jongens dus met gemak voorbij om daarna als volwassen vrouw de hoge posities in het werkende leven aan de mannen over te laten. Niet omdat ze het niet kúnnen maar omdat ze het niet wíllen, zo betoogt Pinker.
Ik ben heel benieuwd hoe de verhouding man/vrouw aan de top is tegen de tijd dat mijn kinderen volwassen zijn. Maar ik durf er, Pinkers theorie ten spijt, toch niet helemaal op te vertrouwen dat het met mijn zoon dus qua arbeidspositie sowieso wel goed komt later. Helaas voor hem blijf ik voor de zekerheid toch maar vragen of hij nog huiswerk heeft. Want het gaat natuurlijk niet lang meer duren voor er genoeg vrouwen zijn die een baan aan de top wél zien zitten. En dan heeft hij straks het nakijken, echte man of niet!

nv_blog_media_list

woensdag 1 september 2010 | 0 reacties | tags: kind werk emancipatie man carriere vrouw |
f_prikbord_member_bericht_add_button
Reageer

nv_blog_bericht_list



twitter  
f_prikbord_login_form

nv_teaser_list